-1.jpg)
A Roman amphora shaped unguentaria with lovely iridescence and encrustation, intact in fitted olive wood box, with card of Bart Wille, Knokke-Zoute, Belgium. From the collection of Joseph Luns (1911-2002)
unguentaria; Een unguentarium, ook wel balsamarium, lacrimarium of tranenvat genoemd, is een kleine keramische of glazen fles die archeologen vaak vinden op Hellenistische en Romeinse vindplaatsen, vooral op begraafplaatsen.
H. 145 mm, 65 mm, totaal gewicht 700 gram, flesje 57 gram (incl. zand)
Heritage, kavel 479, euro 602,--, incl opgeld
-2.jpg) |
Joseph Marie Antoine Hubert (Joseph) Luns[b]
(Rotterdam,
28
augustus 1911
–
Brussel,
17 juli 2002)
was een
Nederlands
diplomaat en
politicus. Tussen 1952 en 1971 diende hij in acht Nederlandse kabinetten
als minister, de eerste vier jaar als
minister zonder portefeuille en vanaf 1956 als
minister van Buitenlandse Zaken. Van 1971 tot 1984 was hij
secretaris-generaal van de NAVO. Luns groeide op in achtereenvolgens Rotterdam, Vught en
Amsterdam. Hij studeerde in Leiden en Amsterdam, en na zijn studietijd werd
hij toegelaten tot de diplomatieke dienst. Als attaché zat hij tijdens de
Tweede Wereldoorlog in
Bern,
Lissabon
en Londen. Na de oprichting van de
Verenigde Naties werd hij de Nederlandse gezant bij deze organisatie. In
1952 werd hij minister in het
kabinet-Drees II. Vier jaar later werd hij minister van Buitenlandse
Zaken, een positie die hij tot 1971 bekleedde. Tijdens deze periode was hij
intensief betrokken bij de
Europese integratie. Ook gaf hij jarenlang vorm aan het Nederlandse
Nieuw-Guineabeleid dat de buitenlandse politiek van Nederland begin
jaren 60 domineerde. Tijdens zijn ministerschap had Luns internationaal een
naam opgebouwd als effectief minister en onderhandelaar, die zelfs de
internationale betekenis van Nederland oversteeg.[2]
In zijn periode als secretaris-generaal van de NAVO zette hij zich in voor
verbeterde trans-Atlantische betrekkingen en ontwapeningspolitiek. Na zijn
pensioen bleef hij in Brussel wonen, waar hij in 2002 op bijna 91-jarige
leeftijd overleed. Het beleid van Luns kan het best gekenmerkt worden als
realpolitik.[3]
Luns werd door zijn politieke tegenstanders neergezet als een conservatief
en reactionair politicus.[4]
Historicus
Martin Bossenbroek omschrijft Luns als "geen idealist, maar een
realistische machtspoliticus en als zodanig een succesvol onderhandelaar,
een conservatieve nationalist, 'maar niet reactionair'."[5]
Bossenbroek beschrijft hem verder als iemand die ruimtes vulde met zijn air,
anekdotes, zijn lengte van 1,95 meter en ongezouten meningen.[6] |